بلاگ

پیشینه تاریخی استفاده از سموم کشاورزی

بر پایه تعریف فائو (1989)، آفت کش ها ترکیب یا مخلوطی از ترکیب های ( طبیعی و سنتزی) هستند که به منظور مهار، دور ساختن یا از بین بردن هرگونه آفت ( شامل ناقلین عامل های بیماری زا انسانی ، جانوری و همچنین گونه های ناخواسته جانوری و گیاهی که در تولید، فرآوری و ذخیره سازی غذا، محصولات کشاورزی، چوب و غیره اختلال ایجاد می کنند) بکار می روند.
به کارگیری ترکیب های شیمیایی به منظور مهار آفت ها از آغاز پیدایش کشاورزی مورد توجه آدمی بوده است. به ویزه در دورانی که آسیب آفت ها به موازات افزایش حاصلخیزی خاک ها و بهره وری از آن ها افزایش یافت. در آغاز ترکیب های غیر آلی و بسیار سمی مانند آرسنیک، جیوه و سرب مورد استفاده قرار می گرفتند. که به علت سمیت بالا و نبود کارایی، مصرف آنها در مدت زمان کوتاهی ممنوع گردید. نخستین آفت کش آلی سنتزی ددت بود که بدست یک دانشمند آلمانی، در سال 1873 تولید شد. و در سال 1939، ویژگی حشره کشی آن بدست پاول مولر، دانشمند سوئیسی، کشف گردید. در این دوران، به کارگیری ددت در سطح جهان به علت داشتن ویژگی های مثبتی از جمله دامنه کاربرد گسترده، پایداری، غیر قابل حل بودن در آب، ارزانی و دسترسی به طور قابل توجهی افزایش یافت و تاثیر آن در مهار آفت ها چشمگیر بود.

اما در سال 1962 میلادی به دنبال ایجاد آگاهی نسبت به اثرات جانبی آفت کش ها به ویزه ددت روی موجودات زنده و همچنین آشکار شدن اثرات ناپسند آن ها در محیط زیست، باعث کنار گذاشتن دیدگاه مثبت شکل گرفته شده درباره این ترکیب ها شد. به طوریکه امروزه فرایند ثبت و مصرف آفت کش ها در سطح جهان ( به ویزه در کشورهای توسعه یافته) با محدودیت های فراوانی همراه شده است.
منبع: اندازه گیری باقیمانده آفت کش ها در محصولات کشاورزی ( مبانی و روش ها)- انتشارات دانشگاه تهران-